Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył bp Tadeusz Lityński, który tuż przed Mszą św. podkreślił, że ks. Nowaczyk wpisał się nie tylko w historię parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego i Zielonej Góry, ale i całej diecezji:

Obecny proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze ks. Jan Pawlak podkreśla, że jego poprzednik był przede wszystkim dobrym człowiekiem:

W uroczystościach pogrzebowych wzięło udział wielu jego wychowanków z czasów duszpasterstwa akademickiego. - To był człowiek niezłomny. Szedł do przodu i nam, świeckim, pokazywał tę drogę. Pokazywał cele i wartości, które w życiu są ważne. Kiedy widzi się takie świadectwo, to też ma się taką odwagę. I za to dziś jesteśmy mu szczególnie wdzięczni - podkreśla Urszula Furtak z Zielonej Góry.

Zmarły kapłan spoczął w grobie przy Kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze.

Jerzy Nowaczyk urodził się 5 września 1926 r. w Koninie, w rodzinie Stanisława i Leokadii z d. Hoffman. W rodzinnej miejscowości ukończył 6 klas szkoły powszechnej. W grudniu 1939 r. wraz z rodzicami został wysiedlony do Małopolski. Do listopada 1944 r. mieszkał na terenie powiatu Dąbrowa Tarnowska, najpierw we wsi Żelazówka, a następnie w Szczucinie i w Mędrzechowie. W listopadzie 1944 r. przeprowadził się do wsi Słostowice niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego. W marcu 1945 r. powrócił do Konina. Tam ukończył Liceum Ogólnokształcące i 13 lutego 1947 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie podjął studia na Wydziale Elektrycznym Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. 1 lipca 1950 r., po zdaniu egzaminu dyplomowego, uzyskał tytuł inżyniera elektryka. W roku 1949, jeszcze przed ukończeniem studiów, podjął pracę w Zarządzie Energetycznym Okręgu Zachodniego w Poznaniu. Pracował tam - najpierw jako technik, a później jako inżynier elektryk - do końca września 1953 roku.

Jesienią tego roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Gościkowie-Paradyżu. 20 grudnia 1958 r. w Gorzowie Wielkopolskim przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Stargardzie Szczecińskim w parafii pw. Królowej Świata. 1 lipca 1963 r. został przeniesiony do zielonogórskiej parafii pw. Najświętszego Zbawiciela. W marcu 1966 r. mianowano go dodatkowo duszpasterzem młodzieży zielonogórskich szkół wyższych. W roku 1973 został diecezjalnym duszpasterzem akademickim.

3 maja 1974 r. otrzymał nominację na tymczasowego wikariusza zarządcę nowo utworzonej parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zielonej Górze (późniejszej parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego), gdzie podjął dzieło budowy nowego kościoła parafialnego i ośrodka duszpasterskiego. Ze względu na sprzeciw władz świeckich przez kilka lat nie mógł objąć formalnie stanowiska proboszcza. Nastąpiło to dopiero we wrześniu 1980 roku. Po utworzeniu w 1988 r. dekanatu Zielona Góra - Narodzenia Najświętszej Maryi Panny został jego pierwszym dziekanem. W latach 1994-1996 był asystentem diecezjalnym Akcji Katolickiej. Ponadto pełnił również funkcję kapelana NSZZ "Solidarność" (1997-1999) i kapelana zielonogórskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Był także członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej, Diecezjalnej Komisji ds. Sztuki Kościelnej, Komisji ds. Szkół Katolickich oraz diecezjalnym referentem ds. zakonnych i diecezjalnym wizytatorem katechetycznym. 18 maja 1987 r. za swoją gorliwą pracę duszpasterską otrzymał tytuł kapelana Jego Świątobliwości, a 27 maja 2001 r. włączono go do grona kanoników honorowych Zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi.

28 lipca 2002 r. został zwolniony z urzędu proboszcza parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze oraz innych pełnionych funkcji i przeszedł w stan spoczynku. Na emeryturze mieszkał w zielonogórskim Domu Księży Emerytów, nadal pomagając duszpastersko w parafii, którą wcześniej kierował.