Nowy numer 32/2020 Archiwum

Nawrócenie duszpasterstwa

Nowa ewangelizacja musi być odpowiedzią Kościoła na współczesne konteksty, w których wiara jest kwestionowana. Dokument roboczy na najbliższy Synod wzywa cały Kościół do duszpasterskiego nawrócenia.

Wybitny polski ewangelizator ks. Franciszek Blachnicki mawiał, że najbardziej praktyczną rzeczą jest dobra teoria. Watykan opracował właśnie kolejny dokument roboczy („Instrumentum laboris”) przygotowujący jesienny Synod Biskupów poświęcony nowej ewangelizacji. Tekst powstał na bazie odpowiedzi na pytania postawione we wcześniejszym dokumencie tzw. lineamentach. Poszczególne konferencje episkopatu lub inne kościelne ciała nadesłały do Stolicy Apostolskiej swoje refleksje. A więc nie jest to tylko tekst pisany zza biurka, ale w jakimś stopniu owoc namysłu Kościoła.

Widzieć, osądzić, a dopiero potem działać

Punktem wyjścia jest diagnoza sytuacji, w jakiej znalazł się dziś Kościół. Cywilizacyjne przemiany społeczne i kulturowe zachodzące w ostatnich dziesięcioleciach skutecznie zakwestionowały wiarę chrześcijańską i narzuciły wielu ludziom taki sposób życia „jakby Bóg nie istniał”. Nastąpiło osłabienie lub wręcz zaprzestanie przekazywania wiary. W efekcie w wielu częściach świata nastąpiła dechrystianizacja, najbardziej w zachodniej Europie. Ale ten proces dotyczy nie tylko rejonów w sensie geograficznym, objął on wiele obszarów ludzkiej aktywności, takich jak kultura, etyka, polityka. Co więcej, procesy sekularyzacyjne przeniknęły do wnętrza Kościoła, powodując w wielu miejscach rozkład jego życia. Ten nowy kontekst zmusza chrześcijan do reakcji. Odpowiedzią nie może być ani trwożne zamykanie się w katolickim getcie i obrona wszelkich tradycyjnych form kościelnego życia (skrajnym przykładem takiej postawy jest lefebryzm), ani przeciwna skrajność – próba budowania jakiejś „nowoczesnej” wersji Kościoła bezkrytycznie akceptującej tzw. ducha czasu (model skompromitowany na Zachodzie). Odpowiedzią powinna być nowa ewangelizacja, czyli trzecia droga. Polega ona na odważnym, wiarygodnym, przekonującym proponowania światu Ewangelii Jezusa Chrystusa.

Główna linia dokumentu idzie w stronę takiego rozumienia nowej ewangelizacji. Oto kluczowe, moim zdaniem, sformułowania: „Nowa ewangelizacja to umiejętność Kościoła przeżywania w sposób nowy własnego doświadczenia wspólnoty wiary i głoszenia w kontekście nowych sytuacji kulturowych, które powstały w ostatnich dziesięcioleciach” (47). „Kościół czuje, że jego obowiązkiem jest znaleźć nowe narzędzia i nowe słowa, dzięki którym na pustyniach świata będzie można usłyszeć i zrozumieć słowa wiary, które odrodziły w nas życie, życie prawdziwe, życie w Bogu” (8). Jeśli nowa ewangelizacja jest odpowiedzią na nowoczesność, to trzeba najpierw przyjrzeć się tej nowoczesności, odczytać znaki czasu w świetle wiary. „Rozeznanie jest postrzegane jako niezbędne narzędzie, bodziec do zmierzenia się z aktualną sytuacją z większą odwagą i odpowiedzialnością” (16). To rozeznawanie jest właściwie pierwszym krokiem nowej ewangelizacji, zgodnie z metodą „widzieć, osądzić, działać”. Bez dobrego rozpoznania i zrozumienia procesów zachodzących w świecie i w Kościele nie podejmiemy właściwych działań.

« 1 2 3 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama