Apostoł chorych

Beatyfikacja ks. prał. Luigiegi Novarese 11 maja w Rzymie, pomoże poznać wielkie jego dzieło troski o niepełnosprawnych i chorych.

Luigi Novarese urodził się w Casale Monferrato 29 lipca 1914 r., u progu pierwszej wojny światowej, z mamy Teresy i taty Giusta Carla.

Wojna, która dotknęła całe Włochy, sprawiła, że przede wszystkim życie ludzi ubogich i należących do klasy średniej stało się bardzo ciężkie. W tych okolicznościach śmierć jego ojca w 1915 roku jeszcze bardziej utrudniła codzienne życie mamy Teresy, która sama musiała zatroszczyć się o dzieci, teściów, trzy bratowe, gospodarstwo rolne, winnicę i całą rodzinną posiadłość zwaną „Serniola”. Gdy Luigi miał ok. 5 lat rodzina przeprowadziła się do Casale.

Luigi był chłopcem żywiołowym i inteligentnym, który rzuca się w wir życia. W wieku 9 lat Luigi zachorował na ciężką formę gruźlicy kości, chorobę, na którą w tamtych czasach nie istniał żaden lek. Lekarze nie dawali nadziei, a choroba zdawała się postępować w tempie błyskawicznym. Ale ani mama, ani Luigi nie dali się zwyciężyć wszelkim przeszkodom stojącym na drodze do wyzdrowienia i podejmowali każdy wysiłek na rzecz leczenia. W 1930 r. choroba sprawiła, że Luigi musiał pójść na długotrwałą terapię do szpitala „Santa Corona” w Pietra Ligure (SV). W tym środowisku, mając jedynie 16 lat, doświadczył rzeczywistości cierpienia, które dotknęło wielu młodych ludzi. Młody Luigi starał się przynosić swoim chorym kompanom radość i pogodę ducha. Byli oni bowiem poważnie wystawieni na niebezpieczeństwo próżnowania, desperacji i złorzeczenia Bogu. W tym sanatorium Luigi nauczył się grać na flecie i robił wszystko, by jego kompani w cierpieniu nie skupiali się zbytnio na samych sobie i swoim cierpieniu.

Gdy lekarze nadal nie widzieli żadnych szans na wyzdrowienie i stracili wszelką nadzieję, Luigi zdecydował się poprosić ks. Filipa Rinaldiego, przełożonego salezjanów, o to, by wraz z chłopcami z oratorium w Valdocco podjął modlitwę w intencji jego wyzdrowienia, wstawiając się do Matki Bożej Wspomożycielki i ks. Bosco. W swoim sercu zaś obiecał, że po uzdrowieniu całe swoje życie poświęci chorym. 17 maja 1931 r., po trzech nowennach zauważono u niego znaczną poprawę i mógł opuścić szpital Santa Corona jako całkowicie zdrowy.

23 maja 1935 r. zmarła jego mama, co zmusiło Luigiego do głębokiego przemyślenia swoich życiowych planów. W rozeznaniu towarzyszył mu o. Giovanni Ferro, jego kierownik duchowy. Po wakacjach w Ligurii Novarese wrócił z decyzją w sercu: poświęci swoje życie chorym jako kapłan, a nie jako lekarz.

17 grudnia 1938 r. w Bazylice św. Jana na Lateranie otrzymał święcenia kapłańskie. Potem podjął studia z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim. 1 maja 1942 r. został powołany do służby w Watykańskim Sekretariacie Stanu.

Synowska miłość do Niepokalanej, realizacja Jej próśb oraz zaangażowanie na rzecz chorych, każe mu przedstawić ten swój plan działania najwyższym przełożonym z Sekretariatu Stanu. Ojciec Święty Pius XII docenił jego intencje.

17 maja 1943 r. Novarese założył Maryjną Ligę Kapłanów. Dokładnie 4 lata później, 17 maja 1947 r., wraz z s. Elvirą Myriam Psorullą, powołał do życia Centrum Ochotników Cierpienia, z których potem wywodzić się będzie wspólnota Cichych Pracowników Krzyża (założona 1 listopada 1950 r.) oraz Braci i Sióstr Chorych (15 sierpnia 1952 r.). Charyzmat charakteryzujący wszystkie stowarzyszenia założone przez prał. Luigiego Novarese dotyczy dowartościowania cierpienia i całościowej promocji osoby cierpiącej oraz łączy się z realizowaniem próśb Niepokalanej przedstawionych w Lourdes i Fatimie.

Droga do wypełnienia programu, tak bardzo wymagającego i fundamentalnego dla Kościoła jak ten, który zawiera się w paschalnym misterium Chrystusa, rodzi konieczność podjęcia szczególnych inicjatyw. W roku 1949, po wyrażeniu woli Ojca Świętego, Novarese rozpoczął na falach Radia Watykańskiego transmisję programu poświęconego chorym „Kwadrans pogody ducha”. W roku 1950 wydaje czasopismo „L’Ancora” („Kotwica”) – miesięcznik poświęcony formacji członków CVS, a w 1979 r. czasopismo „L’Ancora nell’Unita di Salute” („Kotwica w Służbie Zdrowia”) – interdyscyplinarny dwumiesięcznik poruszający problematykę duszpasterstwa służby zdrowia.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zobacz także

Dyskusja zakończona.

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama

    Nowy numer 47/2020 Archiwum

Apostoł chorych

Beatyfikacja ks. prał. Luigiegi Novarese 11 maja w Rzymie, pomoże poznać wielkie jego dzieło troski o niepełnosprawnych i chorych.

Luigi Novarese urodził się w Casale Monferrato 29 lipca 1914 r., u progu pierwszej wojny światowej, z mamy Teresy i taty Giusta Carla.

Wojna, która dotknęła całe Włochy, sprawiła, że przede wszystkim życie ludzi ubogich i należących do klasy średniej stało się bardzo ciężkie. W tych okolicznościach śmierć jego ojca w 1915 roku jeszcze bardziej utrudniła codzienne życie mamy Teresy, która sama musiała zatroszczyć się o dzieci, teściów, trzy bratowe, gospodarstwo rolne, winnicę i całą rodzinną posiadłość zwaną „Serniola”. Gdy Luigi miał ok. 5 lat rodzina przeprowadziła się do Casale.

Luigi był chłopcem żywiołowym i inteligentnym, który rzuca się w wir życia. W wieku 9 lat Luigi zachorował na ciężką formę gruźlicy kości, chorobę, na którą w tamtych czasach nie istniał żaden lek. Lekarze nie dawali nadziei, a choroba zdawała się postępować w tempie błyskawicznym. Ale ani mama, ani Luigi nie dali się zwyciężyć wszelkim przeszkodom stojącym na drodze do wyzdrowienia i podejmowali każdy wysiłek na rzecz leczenia. W 1930 r. choroba sprawiła, że Luigi musiał pójść na długotrwałą terapię do szpitala „Santa Corona” w Pietra Ligure (SV). W tym środowisku, mając jedynie 16 lat, doświadczył rzeczywistości cierpienia, które dotknęło wielu młodych ludzi. Młody Luigi starał się przynosić swoim chorym kompanom radość i pogodę ducha. Byli oni bowiem poważnie wystawieni na niebezpieczeństwo próżnowania, desperacji i złorzeczenia Bogu. W tym sanatorium Luigi nauczył się grać na flecie i robił wszystko, by jego kompani w cierpieniu nie skupiali się zbytnio na samych sobie i swoim cierpieniu.

Gdy lekarze nadal nie widzieli żadnych szans na wyzdrowienie i stracili wszelką nadzieję, Luigi zdecydował się poprosić ks. Filipa Rinaldiego, przełożonego salezjanów, o to, by wraz z chłopcami z oratorium w Valdocco podjął modlitwę w intencji jego wyzdrowienia, wstawiając się do Matki Bożej Wspomożycielki i ks. Bosco. W swoim sercu zaś obiecał, że po uzdrowieniu całe swoje życie poświęci chorym. 17 maja 1931 r., po trzech nowennach zauważono u niego znaczną poprawę i mógł opuścić szpital Santa Corona jako całkowicie zdrowy.

23 maja 1935 r. zmarła jego mama, co zmusiło Luigiego do głębokiego przemyślenia swoich życiowych planów. W rozeznaniu towarzyszył mu o. Giovanni Ferro, jego kierownik duchowy. Po wakacjach w Ligurii Novarese wrócił z decyzją w sercu: poświęci swoje życie chorym jako kapłan, a nie jako lekarz.

17 grudnia 1938 r. w Bazylice św. Jana na Lateranie otrzymał święcenia kapłańskie. Potem podjął studia z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim. 1 maja 1942 r. został powołany do służby w Watykańskim Sekretariacie Stanu.

Synowska miłość do Niepokalanej, realizacja Jej próśb oraz zaangażowanie na rzecz chorych, każe mu przedstawić ten swój plan działania najwyższym przełożonym z Sekretariatu Stanu. Ojciec Święty Pius XII docenił jego intencje.

17 maja 1943 r. Novarese założył Maryjną Ligę Kapłanów. Dokładnie 4 lata później, 17 maja 1947 r., wraz z s. Elvirą Myriam Psorullą, powołał do życia Centrum Ochotników Cierpienia, z których potem wywodzić się będzie wspólnota Cichych Pracowników Krzyża (założona 1 listopada 1950 r.) oraz Braci i Sióstr Chorych (15 sierpnia 1952 r.). Charyzmat charakteryzujący wszystkie stowarzyszenia założone przez prał. Luigiego Novarese dotyczy dowartościowania cierpienia i całościowej promocji osoby cierpiącej oraz łączy się z realizowaniem próśb Niepokalanej przedstawionych w Lourdes i Fatimie.

Droga do wypełnienia programu, tak bardzo wymagającego i fundamentalnego dla Kościoła jak ten, który zawiera się w paschalnym misterium Chrystusa, rodzi konieczność podjęcia szczególnych inicjatyw. W roku 1949, po wyrażeniu woli Ojca Świętego, Novarese rozpoczął na falach Radia Watykańskiego transmisję programu poświęconego chorym „Kwadrans pogody ducha”. W roku 1950 wydaje czasopismo „L’Ancora” („Kotwica”) – miesięcznik poświęcony formacji członków CVS, a w 1979 r. czasopismo „L’Ancora nell’Unita di Salute” („Kotwica w Służbie Zdrowia”) – interdyscyplinarny dwumiesięcznik poruszający problematykę duszpasterstwa służby zdrowia.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zobacz także

Dyskusja zakończona.

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama