Parami wchodziły damy, wiedzione przez mężów lub krewnych. Po nadzwyczajnej świetności strojów nie było się można domyśleć klęsk wojny, jaka kraj z Saksonią połączony dotykała, ani wyczerpania skarbu: król miał strój brylantami okryty, ogromne guzy diamentowe, szpadę z wysadzaną niemi rękojeścią, trzewiki nawet ze sprzączkami lśniącymi diamentów rosą. (...) Na sukniach pań błyszczały także mnogie klejnoty. A wiele z tych piękności wcale ich nie potrzebowała. Królowa ukazała się nareszcie, ubrana dosyć skromnie; August z galanterią i poszanowaniem na spotkanie jej pospieszył, muzyka zabrzmiała fanfarą. Głównych aktorek dotąd nie było… Już pan zaczynał brew olimpijską marszczyć – czytamy w powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego „Hrabina Cosel”. Na kogo czekał z takim niepokojem wywodzący się z dynastii saskiej król Polski August II Mocny?